Wybór wiê¼by
Wybór pokrycia
Pokrycia ceramiczne
Pokrycia betonowe
Pokrycia z blachy
Wybór komina
Okno w dachu
Podbitka dachowa
Izolacja dachu
Ocieplenie dachu
Wybór rynny
Akcesoria dachowe
Wiê¼ba to najwa¿niejszy element konstrukcji ka¿dego dachu spadzistego.
Jej zadaniem jest bezpieczne przenoszenie ciê¿aru w³asnego dachu, pokrycia oraz obci±¿eñ spowodowanych opadami
¶niegu oraz si³± wiatru. Wiê¼ba musi byæ wykonana bardzo starannie, warto wiêc wiedzieæ, na co zwróciæ szczególn± uwagê.

Do budowy domów jednorodzinnych z dachami spadzistymi najczê¶ciej stosuje siê tradycyjn± wiê¼bê drewnian±.
Jest to jedno z najstarszych rozwi±zañ w budownictwie, ale wci±¿ doskonale siê sprawdza.
Drewniana konstrukcja sk³ada siê z belek (w przypadku wiê¼by tradycyjnej) lub prefabrykowanych,
gotowych elementów (wi±zary z belek lub desek). Najwa¿niejsze dla prawid³owego funkcjonowania dachu
jest odpowiednie zaprojektowanie wiê¼by - czyli obliczenie jej koniecznej wytrzyma³o¶ci.
Przekroje poszczególnych elementów wiê¼by dachowej dobiera siê na podstawie obliczeñ statyczno-wytrzyma³o¶ciowych.
Istotne s± nastêpuj±ce parametry:
* odleg³o¶æ miêdzy ¶cianami zewnêtrznymi domu i ich uk³ad
* sposób zagospodarowania poddasza (czy bêdzie u¿ytkowe, czy nie)
* k±t nachylenia po³aci dachu
* rodzaj zastosowanego pokrycia dachowego
* warunki klimatyczne w danym regionie (jakie wystêpuj± opady ¶niegu i jak silne wiej± wiatry)
Te wszystkie parametry wp³ywaj± na konstrukcjê wiê¼by, a wiêc i na zu¿ycie drewna. Najczê¶ciej sugerujemy siê g³ównie ciê¿arem pokrycia dachowego, s±dz±c, ¿e tzw. lekkie pokrycia (jak blacha czy papa) potrzebuj± du¿o l¿ejszej wiê¼by. W rzeczywisto¶ci na konstrukcjê wiê¼by pokrycie wp³ywa w niewielkim stopniu - znacznie wa¿niejsza jest tu suma obci±¿eñ w³asnych dachu, ocieplenia i wykoñczenia oraz warunki atmosferyczne. Wiê¼ba przecie¿ musi wytrzymaæ nawet silne podmuchy wiatru oraz ciê¿ar zalegaj±cego w zimie ¶niegu (w polskich warunkach ciê¿ar ¶niegu, jaki musi utrzymaæ wiê¼ba, wynosi ok. 100 - 150 kg na metr kwadratowy, a w okolicach podgórskich nawet powy¿ej 200 kg na metr kwadratowy). Dlatego standardowo projektuje siê wiê¼by, na których mo¿na po³o¿yæ dowolne pokrycie - od blachy do estetycznych dachówek cementowych. O rodzaju wiê¼by w du¿ym stopniu decyduje te¿ to, czy chcemy mieæ u¿ytkowe poddasze. Zupe³nie inaczej wygl±da konstrukcja wiê¼by i stropu w domu parterowym oraz w domu z poddaszem u¿ytkowym.
Krok pierwszy: jaki rodzaj?
Typowa wiê¼ba jest zbudowana z wi±zarów - drewnianych elementów konstrukcyjnych po³±czonych w trójk±t. Najczê¶ciej stosowane s± nastêpuj±ce rodzaje wiê¼by: krokwiowa, krokwiowo-jêtkowa oraz p³atwiowo - kleszczowa. Wybór zale¿y od konstrukcji, wielko¶ci i przeznaczenia budynku. Wiê¼ba krokwiowa jest najprostsza.

Stosuje siê j±, gdy rozpiêto¶æ miêdzy zewnêtrznymi ¶cianami no¶nymi domu nie przekracza 7 metrów. Podstawowym elementem no¶nym jest para krokwi, po³±czonych ze sob± w kalenicy. Maj± one d³ugo¶æ 4,5 - 6,0 m i s± rozstawione w odstêpach od 80 do 120 cm. Ich dolne koñce mog± byæ mocowane w ró¿ny sposób - jednak zawsze liczy siê dobre wykonanie, poniewa¿ od solidno¶ci po³±czeñ zale¿y stabilno¶æ i bezpieczeñstwo dachu.
Wiê¼ba krokwiowo-jêtkowa

Stosowana jest tam, gdzie rozpiêto¶æ miêdzy ¶cianami zewnêtrznymi jest wiêksza ni¿ 7 metrów. Przy wiêkszym domu stosowanie wiê¼b krokwiowych przestaje byæ ekonomiczne - dla zapewnienia odpowiedniej sztywno¶ci konstrukcji wiê¼by nale¿a³oby bowiem stosowaæ krokwie o bardzo du¿ych przekrojach. Zamiast tego projektuje siê wiê¼by, w których ka¿da para krokwi rozparta jest mniej wiêcej w po³owie ich d³ugo¶ci poziomym elementem zwanym jêtk±.
Dziêki takiemu rozwi±zaniu mo¿na wykonywaæ dachy o rozpiêto¶ci nawet 11 metrów, o przekroju krokwi podobnym do dachów o konstrukcji krokwiowej. W wiê¼bach krokwiowo-jêtkowych (podobnie jak w krokwiowych) wszystkie obci±¿enia przekazywane s± na ¶ciany zewnêtrzne budynku.
W przypadku domów, gdzie rozpiêto¶æ dachu przekracza 11 metrów, stosuje siê wiê¼bê p³atwiowo-kleszczow±

Konstrukcja tego typu ró¿ni siê bardzo zarówno od krokwiowej jak i krokwiowo-jêtkowej. Krokwie posiadaj± dodatkowe podparcie mniej wiêcej w po³owie rozpiêto¶ci, sk³adaj±ce siê z p³atwi i s³upów. Ca³o¶æ konstrukcji wiê¼by dachowej usztywniaj± poziomo kleszcze - podwójne belki wi±¿±ce koñce s³upów z opartymi na nich krokwiami. W dachach o konstrukcji p³atwiowo-krokwiowej wiêksze obci±¿enia przekazywane s± na strop ostatniej kondygnacji, a nie na ¶ciany zewnêtrzne. Takie rozwi±zanie konstrukcji wiê¼by dachowej wp³ywa korzystnie na stabilno¶æ i wytrzyma³o¶æ dachu, ale wymaga zaprojektowania odpowiednio wytrzyma³ego stropu.
Krok drugi: wybór drewna
W domach jednorodzinnych wiê¼ba jest zwykle wykonana z drewna sosnowego, ewentualnie ¶wierkowego lub jod³owego. Takie drewno ma bardzo dobre w³a¶ciwo¶ci mechaniczne, a przy tym nie kosztuje du¿o i jest ³atwo dostêpne. Drewno stosowane do budowy konstrukcji wiê¼by dachowej powinno byæ odpowiednio przygotowane - wysuszone oraz zabezpieczone przed dzia³aniem czynników biologicznych, ognia i wilgoci. Najbardziej skuteczn± metod± zabezpieczenia drewna jest przemys³owa impregnacja pró¿niowo-ci¶nieniowa. Jednak na ma³ych budowach stosuje siê zazwyczaj impregnacjê powierzchniow± polegaj±c± na malowaniu, natryskiwaniu lub k±pieli elementów w roztworze z impregnatem. Do zabezpieczenia konstrukcji wiê¼by dachowej przed wilgoci±, owadami, grzybami oraz ogniem u¿ywa siê przede wszystkim impregnatów solnych, które zmniejszaj± palno¶æ drewna, a przy tym nie powoduj± powstawania toksycznych oparów. S± bezbarwne, dodaje siê do nich wiêc barwnik umo¿liwiaj±cy sprawdzenie, które elementy zosta³y zabezpieczone i jak g³êboko impregnat wnikn±³ w zabezpieczane drewno. Drewno przeznaczone do impregnacji powinno byæ odpowiednio wysuszone (o wilgotno¶ci poni¿ej 20%) oraz oczyszczone z kory i zabrudzeñ, które uniemo¿liwia³yby wnikanie impregnatu. Na elementy konstrukcyjne wiê¼b dachowych powinno stosowaæ siê drewno suszone przemys³owo w specjalnych suszarniach. Tylko w ten sposób mo¿emy uzyskaæ wymagan± wilgotno¶æ oraz doprowadziæ do wyginiêcia obecnych w nim zarodników grzybów oraz larw owadów.
¼ród³o : monier.pl